مدیریت دسته بندی‌ها

طب سنتی

هدف واقعی انسان آراستگی به کمالات و فضایل است؛ با معبود خود آشنا شود و به بارگاه او راه یابد. بسیار روشن است که جز با علم و عمل نمی تواند به این اهداف برسد.

 از سوی دیگر، علم و عمل، جز با تامین سلامت بدن حاصل نمی شود و آشکار است که این خواسته نیز بدون غذا و آشامیدنی فراهم نمی گردد؛ یعنی باید در اوقات معین، به اندازه نیاز، غذا و آشامیدنی استفاده کند؛ از این رو است که گفته اند: خوردن و آشامیدن، جزو دین است؛ زیرا خداوند متعالی فرموده است: "از چیزهای پاکیزه بخورید و عمل شایسته انجام دهید". 

بنابراین خوردن و آشامیدن مقدّمه علم و عمل، و کوشش در راه تحصیل شرافت است. توضیح آن که انسان نباید همّت خود را صرف خورد و خواب کند و مانند حیوانات به لذاید مادی بپردازد و از اهداف معنوی، غفلت ورزد؛ زیرا خوردن و آشامیدن برای او موضوعیّت ندارد، بلکه وسیله ای است برای نیل به کمال و فضیلت که باید بر وفق موازین شرع از آن بهره ببرد تا بتوان نیرو بگیرد و به مقصد اصلی خود، که نایل شدن به نیک بختی و سعادت ابدی است، برسد.

در صورتی که نیّت شخص از خوردن و آشامیدن، نیل به اهداف معنوی و انسانی باشد، با وجود آن که از لذاید جسمی و مادی شمرده می شود، اجر معنوی نیز برای او منظور می گردد. از پیامبر اکرم (ص)روایت شده است:

همانا به مرد [در خوردن و آشامیدن] درباره لقمه ای که به سوی دهان خود یا دهان همسرش بالا می برد، پاداش داده می شود.

این در صورتی است که این گونه کارها را وسیله ای برای رسیدن به مدارج والای انسانی قرار داده باشد نه این که برای لذت زودگذر حیوانی به آنها بپردازد.

در صورتی که انسان برای سلامت بدن به خوردن وآشامیدن نیاز داشته باشد، واجب است که برای حفظ تندرستی خود از خوردنی ها و آشامیدنی های لازم استفاده نماید وگرنه گنهکار است. برای همین است که خوردن آن چه به بدن ضرر برساند حرام می باشد.

امیرمؤمنان (ع) در خطبه ای در پاسخ علاء بن زیاد حارثی که از رهبانیت برادرش "عاصم" به آن حضرت (ع) شکایت برده بود، فرمود: ... چه کارش شده است؟

علاء عرض کرد: او جامه خشن پوشیده و از دنیا کناره گرفته است. فرمود: او را نزد من بیاور. چون به نزد آن حضرت آمد، علی (ع) به او فرمود: ای دشمنک خود! شیطان خبیث تو را سرگردان کرده است. آیا به زن و فرزندت رحم ننمودی [که تنهایی و رهبانیت پیشه کردی؟!] آیا می پنداری که خداوند نعمت های پاکیزه را برایت حلال کرده و کراهت دارد که تو از آنها بهره مند شوی؟ تو کوچک تری از این که این گونه گمان به خدا داشته باشی.

از آن چه گفتیم روشن می گردد که دوری از دنیا و جلوگیری از آن چه طبیعت و بدن به آن نیاز دارد و نیز آن چه احتمال ضرر دارد ممنوع است؛ برای نمونه اگر عقلاً احتمال داده شود که فلان غذا یا فلان آشامیدنی برای کسی زیان دارد، باید از خوردن یا آشامیدن آن خودداری ورزد که اگر چنین نکند، در معرض بیماری قرار می گیرد و بر انجام وظایف خود توانا نخواهد بود و به جای این که برای خود و اجتماعش، سودمند باشد، وجودی بی ثمر، سربار جامعه است.

از رسول خدا (ص)نقل شده که فرمودند: "از شکمبارگی بپرهیزید که بدن را تباه می کند و موجب بیماری و باعث کسالت نسبت به عبادت است" و نیز روایت شده: "کسی که غذا کم بخورد، بدنش سالم و دلش باصفاست و کسی که زیاد غذا بخورد، بیمار و سنگ دل می گردد".

و نیز از آن حضرت روایت شده: "معده، خانه هر درد و پرهیز، ریشه هر دواست".

.: ادامه دارد :.

میانگین (1 رای)
The average rating is 5.0 stars out of 5.


نظرات کاربران
بدون دیدگاه اول باش.